निदाएको  मेरो चेतना बिस्तारै  ब्युझिँदै  छ

नियाल्दै छ गन्तव्यको क्षितिज 

जीवनका जिजीविषाहरु बीचका छिद्रबाट 

 र गर्दै छ प्रश्न प्रतिप्रश्न ,  प्रश्न भित्रै बसेर ।

 

धरमराईरहेका  पाइलाहरु,

अन्योल मिश्रित हिँडाइ ,

धुमिल -धुमिल दृस्टिको 

अचानक थोरै उज्यालोसँग पुनर्मिलन भएपछि ,

देख्न सक्छु सार्थकताको गगनचुम्बी 

र पलाएको छ चुम्ने उत्कण्ठा बेस्सरी 

खोप्नुछ समर्पणका सिँढीहरु 

तिमी पनि प्रेम गर्छौ थोरै भने ,

दिनु भरोसाको कान्छी औंला 

समाउँदै समाउँदै चढुँला म ।

 

बताससरि  उँडिरहने सपनाका भुवाहरु अब केन्द्रित छन्

अन्तस्करणमा  मुस्कुराईरहेको तिम्रो भव्यतामा  ,

बरालिइरहने रहरको हावाले विश्राम पाएको छ 

एकछिन गर्न खोज्दैछ प्रेमालाप एकान्तमा 

बस् ! यो हृदयको खोपी भित्रै तिमी बसिरहनु ।

 

हेरेर परसम्म बिक्षिप्त क्षितिजलाई सुटुक्क बर्सिन्थे नयन 

अब पाएको छ तिम्रो विशाल छाती 

जहाँ ज्यान छाडेर लडीबुडी गर्न सक्छु 

चाहेँ भने 

रुन सक्छु म आफ्नै छाती पिटिपिटी 

खुल्ला आकाश मुनि 

अनि हाँस्न सक्छु उन्मुक्त हाँसो

आफैं समेतलाई बिर्सिएर । 

सारा संसारकै ठेक्का लिएको मन 

तिमी मै केन्द्रित छ

लाग्छ !  अब तिमी ! मात्र तिमी ! भए पुग्छ ।

 

लेख्न छाडेर  कथा मुर्छित सपनाहरुको 

रोकेर चाल निरस , निरर्थक यात्राको 

पाइलाहरु अब लम्किउन् 

अजर  अजम्बरी प्राप्तिको गोरेटोमा 

तिम्रै प्राप्ति खातिर 

चाहे जति दूर  हौ तिमी 

चाहे जति ढुङ्ग्यानहरु हुन् गोरेटोमा 

यी पाउ क्षत बिक्षत गर्न ! 

मस्तिष्कले अप्ठ्यारो रहेछ बाटो 

गन्तव्य भुलिदे भन्नु भन्दा पहिले ,

मुटुलाई भनिदेओस् 

पुग्यो ! अब धड्किन बिर्सिदे ।

जीवन भर म प्रेम आरती गरिरहन्छु प्रिय आराध्य !!